Έτριξαν τα κόκκαλα της Ιφιγένειας Συγγρού από τη χθεσινή «αρπαχτή» της διοίκησης του Ι.Γ.Ε.

Η οργάνωση ενός αγώνα δρόμου μπορεί να είναι της μόδας (κάθε Κυριακή γίνονται ένα-δυό) αλλά δεν συνάδει ούτε με τους σκοπούς του Κληροδοτήματος ούτε με τον τρόπο που πρέπει κανείς να φροντίζει, να διατηρεί, να διαχειρίζεται και να περιφρουρεί ένα περιαστικό δάσος, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Η ηχορύπανση με την τόση δυνατή μουσική, οι πίτσες, οι μπανάνες, τα έξυπνα αυτοκίνητα (smart cars!) και το ομαδικό κατούρημα δεν ταιριάζουν στον προαύλιο χώρο του Πύργου Συγγρού ούτε στο Δάσος.

Δεν είναι χώροι αυτοί για να νοικιάζονται σε εταιρίες για να διαφημίζονται.

Ναι ξέρουμε, για να γίνει αυτό ευκολοχώνευτο, το περιτυλίξανε και με ολίγον περιβάλλον και εκπαίδευση αλλά όσοι έχουν δώσει αγώνες χρόνων (εθελοντές, σύλλογοι, πολίτες, δημοτικοί σύμβουλοι και μερικοί δήμαρχοι) έχουν μάθει και να μυρίζονται το τυράκι και να βλέπουν την φάκα !

Το ότι η διοίκηση επικαλείται  οικονομικό όφελος σε μια δύσκολη περίοδο προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες του ΙΓΕ επαληθεύουν τους φόβους μας ότι η οικονομική κρίση θα χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για την διεκδίκηση και των τελευταίων οάσεων του λεκανοπεδίου υπέρ του εμπορίου και των βιομηχανιών της διασκέδασης.

Αν αύριο, κα πρόεδρε και μέλη του ΔΣ του ΙΓΕ τα προβλήματα μεγαλώσουν τότε αντί για ενοικίαση του Δάσους για διαφημιστικούς σκοπούς, μήπως σκεφτείτε να προχωρήσετε και σε εκποίηση των αγροτικών του εκτάσεων για να καλύψετε τις ανάγκες σας ;

Αυτό, όχι μόνο οι Φίλοι του Δάσους Συγγρού δεν θα το επιτρέψουν αλλά ολόκληρη η τοπική κοινωνία. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν «αλεξιπτωτιστή» ή «φυτευτό» να υπονομεύσει το Δάσος με πράξεις που φαινομενικά δεν είναι τόσο κακές, αντίθετα μπορεί να είναι και πολύ διασκεδαστικές και ευχάριστες, στην πραγματικότητα όμως ανοίγουν τον Ασκό του Αιόλου για ζημιές … μη αναστρέψιμες.

Σας καλούμε λοιπόν στην τάξη, αγαπητό ΙΓΕ, γιατί κάτι ακούσαμε και για άλλες παρόμοιες δραστηριότητες που μας τις φυλάτε για έκπληξη!

Το Δάσος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται από τις διοικήσεις ως απλό κέντρο κόστους. Είναι δημόσιο αγαθό που μας παρέχει υγεία, ηρεμία, ομορφιά, εκπαίδευση και γνώση και ως τέτοιο οφείλουμε να το  διατηρήσουμε με όλη την πολύτιμη χλωρίδα και πανίδα του, αναλαμβάνοντας ως κράτος και το –πάντως όχι υπέρμετρο- κόστος συντήρησής του.